Oud en Nieuw

Beste lezers,

Vandaag schrijf ik vanuit een luie stoel voor het haardvuur. Buiten is het al 4,5 uur donker, maar er is hoop want de zonnewende heeft plaats gevonden. Het licht kan alleen maar meer en meer worden. 
Het einde van een jaar en het begin van een nieuw jaar. Er is veel om dankbaar voor te zijn en naar uit te kijken. God is zo goed. Hij zegent ons elke dag opnieuw. We zijn zeer dankbaar voor de giften die we vanuit jullie midden hebben mogen ontvangen. 

Allereerst wat foto's van onze geweldige bruiloft. Wat een zegen om familie en vrienden aanwezig te hebben. Zeer bedankt voor alle kaartjes en pakjes vanuit jullie midden.

Voor nu zijn Trygve en ik alleen op de basis, het is namelijk kerstvakantie op de basis.
Op twee januari reizen we af naar Hamar, ja, het Hamar van de schaatswedstrijden. Wij verblijven daar op de hoofdbasis van Jeugd met een Opdracht voor de nieuwjaarsconferentie. Tijdens deze conferentie zijn er bijeenkomsten met sprekers. We hebben ook tijden van gebed en aanbidding. We zenden alle studenten in gebed uit op outreach. 

Onze studenten gaan iets later dan de rest op outreach. In de eerste week van februari vertrekt er een team naar Nepal, Londen en Oeganda. Het team in Londen splitst na een maand in twee teams. Een team reist naar Israël en het andere team gaat naar Griekenland en dat is ook wanneer ik op reis ga. Ik ga namelijk mee als outreachleider naar Griekenland.

In Griekenland verblijven we in een gasthuis midden in de rosse buurt van Athene. We werken daar samen met Nana. Zij verleent hulp aan slachtoffers van mensenhandel en vluchtelingen. Griekenland wordt de poort naar Europa genoemd voor mensenhandel. Handel in vrouwen, mannen en kinderen. In Nederland zijn de meeste slachtoffers van mensenhandel werkzaam in Europa.

Ons team zal niet in direct contact hulp verlenen aan de slachtoffers. Wij helpen mee in gebed en praktische hand- en spandiensten. Hoogst waarschijnlijk helpen wij bij het opzetten van projecten om deze mensen te helpen weer te integreren in de maatschappij. Zo heeft vorig jaar Trygves team meegeholpen met het renoveren van een tweedehands winkel. Een winkel waarin de slachtoffers een 'normaal' beroep aan leren. In de behandeling en coaching van slachtoffers van mensenhandel blijkt dat slachtoffers naast therapie, een 'normaal' beroep hun gevoel van eigenwaarde vergroot. Ze leren ook om met geld om te gaan. Jammer genoeg is het zeer moeilijk voor zulke slachtoffers om een normale baan te vinden. Ze worden vaak niet aangenomen. 

Nana werkt ook onder Iraans, Irakese en Syrische vluchtelingen. Wij zullen haar helpen in het verstrekken van voedsel en het geven van Engelse les. 

Ik zie reuze uit naar de outreach. Vluchtelingen en slachtoffers van mensenhandel zijn twee groepen van mensen die me na aan het hart liggen. 

Ons team bestaat uit vijf personen. Andrea (Amerikaanse) en ik leiden de outreach. Drie studenten, Daniel uit Zwitserland, Inger Lise en Andrea uit Noorwegen.

Trygve zal in deze tijd naar zijn ouderlijk huis reizen en zijn broer daar helpen bij het renoveren van zijn huis.

Goed dat gaat dus gebeuren in maart, maar in januari hebben we weer een jongerenkamp voor alle christenen en geïnteresseerden uit de omgeving. Vorig jaar hadden we zelfs twee jongeren een reis van 8 uur ondernamen om een weekend bij ons te kunnen zijn. Bid u/jij met ons mee dat de jongeren zullen komen en dat het financieel mogelijk zal zijn voor hen? In februari houden we een kinderkamp, de gebedspunten zijn hetzelfde voor hen, bedankt voor uw/jouw gebed.

In januari of februari hopen we als basisstaf een week op outreach te gaan naar Øksnes.

Dus, zo ziet ons eerste kwartaal in 2014 er bij leven en welzijn uit.

Dank u/jij voor uw steun in gebed, financieel, pakjes en kaarten,

Trygve en Maaike

P.s. Deze zomer leiden Trygve en ik de bed en breakfast op onze basis. In onze bed en breakfast streven we er naar om naast een bed en ontbijt, onze gasten een gesprekje of wanneer gewenst een dieper gesprek en luisterend oor aan te bieden.

 De bed en breakfast is geopend van 20 juni t/m 4 augustus. Hartelijk welkom als teamlid of gast in deze dagen. Geïnteresseerd in meer informatie, stuur even een mail naar maaikevanvuren@gmail.com of spreek mijn moeder aan :)

De kop is eraf

Ha beste lezers,

De kop is eraf. Dat valt aan alle kanten te merken. De studenten vinden meer en meer hun weg op en rond de basis. Geen vragen meer over hoe de Europese wasmachines werken, etc. Als staf raken we steeds meer gewend aan elkaar en leren we om samen te werken in teamverband. Een persoonlijk leerpunt hierin is dat ik leer om mijn grenzen aan te geven en te herhalen voor andere stafleden of studenten wanneer nodig. Een groot pluspunt voor mij, aangezien ik nogal conflict vermijdend kan zijn.

Vandaag vertel ik jullie over het bezoek van mijn ouders en mijn ervaringen in de evangelisatie activiteiten in de omgeving.

Boodschappen doen  in Ørnes

Top Team

een tussenstop bij de gletsjer

Tijdens het bezoek van mijn ouders hadden we een school te gast op de basis. Noorwegen heeft een ander schoolsysteem dan Nederland. Zo ga je rond je 16e - 18e naar een Folkehusskole. Het is een middelbare school vorm waarbij naast de verplichte vakken elke school een eigen focus heeft. Zo zijn er bijvoorbeeld scholen met een focus op creativiteit, muziek en ook outdoors. Drie keer raden, en ja, wij hadden een outdoor school te gast.

Die dag hadden  we een typisch Noors gerecht. Namelijk een stoofpot van lam, witte kool en aardappelen.

De jeugdclubs zijn ook weer van start gegaan. Dit jaar hebben we jeugdclubs op twee eilanden in de omgeving, twee hier op de basis en een in  Ørnes. Een van de grotere dorpen hier in de omgeving.

Alle sterren op dit kaartje geven de locaties van de jeugdclus weer.

In Engavagen zijn we met een nieuwe club gestart voor kinderen van 10 tot 12 jaar. Deze kinderen zijn super enthousiast en gezellig. We hebben veel gelachen en dankzij het mooie weer lekker buiten gespeeld. Daarnaast ben ik ook deel van het team wat naar Traena gaat. Het eiland meest links op het kaartje.

Na mijn ouders aan het eind van hun bezoek gedropt te hebben op het vliegveld, hadden wij als team een evangelisatieweek in Bodø. In deze week hadden we groepsactiviteiten en individuele gesprekken. Een mix die mij erg aanspreekt.

We besloten om deze week wat nieuw te proberen. We gingen naar de drukkere plekken in de stad en stonden daar met borden in onze handen. We deelden complimentjes uit of zoals wij het zagen, we toonden de waarheid aan de mensen. We hadden leuzen als jij bent mooi, jij bent waardevol, jij bent belangrijk in het Noors en Engels. Er wonen namelijk ook een hoop immigranten in Bodø. Vluchtelingen en immigranten uit Oost Europa, maar later meer daarover. 

We stonden dus met onze borden en ik heb nog nooit zoveel Noren zien lachen. Vaak kwamen ze naar ons toe en vroegen waarom we dit deden. Een mooi moment om Gods waarheid en liefde met hen te delen. 

Toen ik met mijn bord stond, kwamen er twee mannen naar ons toe. Een van hen vroeg: "Ik ben het eens met wat erop je bord staat, maar waarom doen jullie dit?" "We staan hier, omdat we de mensen in Bodø willen bemoedigen. We willen waarheid spreken, omdat er zoveel leugens in o.a. de media gesproken worden." "Tja, okee, maar wat is waarheid? Dat is niet zo gemakkelijk om te bepalen." Ik zei toen: "Ja, over sommige waarheden kan je lang discussiëren." Ik wees op mijn bord, "Maar sommige waarheden zijn gewoonweg waar." Hij was het daarmee eens en ik legde uit dat we hier stonden omdat wij geloven dat God van de mensen houdt. Hij geloofde zelf niet dat er een God bestond. Later stonden hij en zijn vriend te praten met mijn Noorse teamgenoot. Een diep gesprek is tenslotte makkelijker in je moedertaal. Na hun gesprek over waarheid en geloof, vroeg mijn teamgenoot of zij voor hen mocht bidden. Zijn vriend was geïnteresseerd en stond meer open voor God. Allebei vonden ze het goed dat mijn teamgenoot voor hun bad. Haha, zo wonderlijk, hoe we in deze week meerdere malen de kans hadden om voor ongelovigen te bidden.

                      

Naast de groepsactiviteiten hadden we ook elke dag iemand op de koffie of op het eten. Persoonlijk vind ik deze momenten het fijnst en leukst. Ik houd ervan om mensen persoonlijke aandacht te kunnen geven en ze een beetje te vertroetelen. (Zou niet geheel onbekend moeten klinken voor de mensen die mij kennen :)

We hadden een Iraanse vluchteling op het eten. Hij is nu al 5 jaar in Noorwegen, maar hij heeft nog steeds geen verblijfsvergunning. Hij is gevlucht uit Iran omdat hij een Koerd is. De Koerden zijn een bevolkingsgroep die geen eigen land hebben en in de omringende landen waar ze wonen onderdrukt worden (bijvoorbeeld Iran, Irak en Turkije.) Het was fijn om een maaltijd te delen en naar zijn verhalen te luisteren. Hij heeft geen familie in Noorwegen en bouwt nu een netwerk van vrienden op en je kunt je wel voorstellen hoe eenzaam dat soms kan zijn. 

Verder hadden we deze week een drietal Mormonen op de koffie en een studente op het eten. Zij is de enigste Christen in haar schooljaar in de omgeving van Bodø, voor zover bekend bij haar en de christelijke studentenvereniging.

Kortom ik heb weer een aantal geweldige weken achter de rug. De bruiloft komt nu met rasse schreden in zicht, nog maar 4 weken. In de volgende blog hoop ik dus wat foto's van de bruiloft en ons appartement te delen.

Gebedspunten:

- Openheid voor de mensen in de activiteiten en gesprekken tijdens onze evangelisatie activiteiten en ook wanneer we gewoonweg in de dorpen zijn.

- Een van de kerken hier in de omgeving is in Ag. Samen met Trygve en mijn ouders ben ik daar geweest. Het is een kerk met zo'n 5 actieve leden, allemaal 50+. Bid voor kracht en moed voor de gemeenteleden om hun licht te laten schijnen en voor groei voor de kerk.

Dankpunten:

- Ons appartement is zo'n zegen voor mij. Ik ben zo dankbaar dat ik de mogelijkheid heb om mijn thuis hier op te bouwen. God is trouw en goed.

- In de afgelopen week heb ik deelgenomen aan de lesweek voor de studenten. Het thema was Jezus en het kruis. We hadden een spreker die al 35 jaar zendeling is en veel van zijn ervaringen ook gedeeld heeft. Aangezien ik nu zelf in zending actief ben, was het zo fijn om van hem te leren en te horen hoe trouw en goed God altijd geweest jaar in jaar uit.

Hartelijk dank voor jullie steun, in gebed en berichtjes,

liefs,

Maaike

Liefde gaat door de maag

Beste lezers,

Wij zijn nu al weer een maand terug op de basis en Trygve en ik voelen ons als vissen in het water. In de afgelopen tijd hebben we als basis een training en tienerkamp gehost. De nieuwe studenten zijn in de afgelopen week aangekomen en hebben nu hun introductieweek.

Ik geniet veel van mijn werkzaamheden. Het is een zegen om werk te hebben wat me zo enthousiast maakt en energie geeft. Vooral het werk in de keuken geeft veel voldoening. Het is geweldig om huisgenoten en gasten te zien smullen. Tijdens het tienerkamp had ik een aangepast tienermenu gemaakt. Elke avond kwamen de hongerige tieners binnen na een dag in de natuur. Ze liepen de zaal binnen en keken enthousiast wat er op het menu stond. Menig tiener toonde zijn/haar tevredenheid met een tevreden lach of geluid. Een van de tieners maakte elke dag een dansje en liedje in zijn enthousiasme over het eten.

Een doordeweekse werkdag kan er als volgt uit zien:

Ik verzamel de was van de gastenkamers, maak een notitie in mijn hoofd om de kamers morgen te soppen.

Ik bereid de koffiepauzes voor en maak een menu voor de komende week. Twee keer per week vis. De meeste vis vangen we zelf of krijgen we van onze buren.

Op maandag en woensdag bereid ik een warme lunch voor de basis. We krijgen ons vlees en brood van het Leger des Heils in Bodo. Vandaag heb ik knakworstjes en een gebakken ei met brood geserveerd.

Daarna doe ik de afwas.

Vervolgens scan ik de advertenties voor de laatste koopjes en bestel ik de zuivelproducten voor de komende week. We leven nu met zo'n dertigen, dus u/jij begrijpt dat er elke dag flink gegeten en gedronken wordt.

De zon schijnt vandaag vol op, dus de was gaat aan de lijn.

Volgende week hopen we weer een groep studenten van de folkehusskole (middelbare school) te hosten.

Mijn ouders hopen dan ook langs te komen en zij brengen mijn bruidsjurk mee, want ja die voorbereidingen gaan ook door. Trygve en ik hebben een drie stel zussen (+- rond de zestig) uit de kerk gevraagd of zij het diner zouden willen verzorgen. De kerk en ouderling is gevraagd, omdat de plaatselijke gemeente hier vacant is. Alle administratieve papieren hebben we de afgelopen week op de post gedaan.

Trygve klust erop los in ons appartementje en op en rond de basis. Hij geeft leiding aan het onderhoudsteam op de basis. Zo'n leidinggevende functie is nieuw voor hem en daardoor ook een uitdaging. Daarnaast is hij ook vertaler in b.v. de lessen van de bijbelschool of de evangelisatie activiteiten in de komende weken.

 

Gebedspunten:
- Ik vind het soms lastig om wonen en werken op een goede manier te combineren. Soms zit ik te relaxen en dan komt er iemand met een vraag of probleem. Ik zet dan weer mijn werkpet op en help deze of gene. Waarop het daarna voor mij lastig is om die werkpet weer af te zetten en me weer te ontspannen.
- Wijsheid voor Trygve hoe hij op een goede manier leiding kan geven en als vertaler.
- Onze gezondheid, Trygve is net herstellende van een nare verkoudheid en ik heb de afgelopen weken weer meer last van buikkrampen en misselijkheidsklachten. Nieuwe werkzaamheden, nieuwe studenten, nieuwe gasten, nieuwe dit, nieuwe dat, en mijn reactie daarop is meestal stress, wat zich dan weer lichamelijk uit. Kortom bid voor vrede van God, die alle verstand te boven gaat.
- Twee studenten en twee stafleden wachten nog op een visum.
- Dat de nieuwe studenten zich thuis zullen voelen.

Wederom bedankt voor u/jouw interesse,

Maaike

på reise

Ha lezers,

Vandaag is het zover, vandaag reis ik weer af naar Noorwegen. Op dit moment loopt er een spoor van spullen door het hele huis en eindigt deze in de woonkamer. Trouwkaarten die nog mee moeten, die ene trui die toch net niet past. De camera die nog even opgeladen moet worden. Mijn moeder die op miraculeuze en voor mij nog steeds ondoorgrondbare wijze dingen die ik kwijt ben weer vindt. Bij deze een pluim voor haar.

Hoe zijn de afgelopen weken mij bevallen?
Tijdens mijn verlof heb ik intensief contact gehad met de zendingscommissie van mijn gemeente. Ik kan jullie met vreugde meedelen dat de commissie en ik wederzijds enthousiast zijn om samen te gaan werken. Binnen Jeugd met een Opdracht ontvangen stafleden geen inkomen en dragen zij zelf bij voor hun kost en inwoning. Stafleden bouwen een eigen supportnetwerk ter financiële, spirituele en emotionele ondersteuning. Op dit moment werkt de zendingscommissie aan een voorstel voor de kerkenraad en hoop ik u/jij na de zomer daar meer over te kunnen vertellen. Dus als u/jij gemotiveerd bent om mij te ondersteunen, wil ik zeggen, hartelijk dank en nog even geduld.

Ik heb genoten van alle familie en vrienden die ik weer mocht zien. De activiteit op de zomermarkt was ook zeer geslaagd. Het was weer bemoedigend om de interesse van de gemeenteleden te ervaren. Ook het proeven van de Noorse wafeltjes was een succes, vooral de bruine kaas werd door deze of gene geproefd en te licht of te zwaar bevonden.

Goede hulp van Noortje bij het bakken.

Op 7 juli ben ik door de gemeente toegezongen en gezegend om weer terug te gaan naar Noorwegen. Het is bijzonder om het medeleven van de gemeente te ervaren. Ik mocht ook een woord voor de gemeente doen. Dit is te beluisteren via de volgende link vanaf 1:33 uur.
http://kerkdienstgemist.nl/assets/959073-De-pastorale-gemeente

Ik heb intens genoten van de tijd met mijn neefjes en nichtjes. Voor hun is het zondermeer klaar dat ik in Noorwegen zit. Hoe ik daar kom? Dat weten ze ook: Met het vliegtuig. Evan, de oudste, kan het zelfs al aanwijzen op de kaart.

Ik hoop julli in augustus weer op de hoogte te stellen van mijn belevenissen.

Allen een fijne vakantie,

Maaike

in Noorwegen, uit Noorwegen, weer thuis

Hallo,

Ja, mijn excuses, het is te lang geleden dat ik jullie op de hoogte heb gesteld van mijn belevenissen.

In mijn laatste blog schreef ik over de mini outreach en het jeugdkamp wat er aan zat te komen.
Beide waren een succes. Tijdens de mini outreach ben ik naar twee eilanden geweest, Lovund en Traena. Op beide eilanden hebben we jongerenavonden gehouden, een bejaardentehuis bezocht en op zondag op Traena een kerkdienst gehouden. Op Traena is alleen een staatskerk die nagenoeg geen dienst houdt. Naar de dienst kwamen drie mensen. Allereerst dacht ik, hè jammer, dat er niet meer gekomen zijn, wat is het nut nu? Mijn teamgenoot verwoorde het toen heel mooi: Waar twee of meer in mijn Naam bijeen zijn, daar ben Ik in het midden. Dan realiseer ik me, dat door deze dienst te organiseren wij twee zusters en één broeder toerusten en een gemeenschap met hun vormen. Dan wordt zo'n kleine dienst een hele bijzondere samenkomst.

Tijdens het kamp hadden we weer lol en diepte met de kampjongeren. Uit de enquête van de kampjongeren kwam naar voren dat de aanbidding en teaching zeer goed bevielen en opbouwend waren geweest. Het is altijd weer leuk om dan snel weer de vraag te krijgen: Wanneer is het volgende kamp?

In de laatste week van de dts hebben we samen gebeden en de dts belevenissen geëvalueerd. Op donderdag werden we als studenten weer de wijde wereld uitgezonden. Vier studenten komen terug als staflid op de basis, twee studenten gaan vanuit Ywam met highschool studenten werken. Andere studenten gaan werken, studeren of weten het nog niet.

Na een weekje bij Trygve thuis, namen we daarna de boot met zijn viertjes naar Nederland.

Nu ben ik dus weer thuis. In de afgelopen week heb ik intens genoten van de familie en voorbereidingen getroffen voor morgen. Ik sta morgen op de zomermarkt van het Hgjs (jeugdwerk van mijn kerk.) Ik sta daar van 8:30 tot 13:00 uur, dus als je mijn verhalen wil horen, kom langs. Misschien dat de volgende foto een extra stimulans kan geven.

Wafels! Gebakken met Noortje, kom er gezellig één proeven morgen.

Volgende week hoop ik weer van mij en mijn toekomstplannen te laten horen.

Bedankt voor het lezen,

Maaike

Wat de toekomst brenge moge

Wat de toekomst brengen moge,
Mij geleidt des Heeren hand;
moedig sla ik dus de oogen
naar het onbekende land.
Leer mij volgen zonder vragen;
Vader, wat Gij doet is goed!
Leer mij slechts het heden dragen
met een rustig kalmen moed!

Met een lach en een traan schrijf ik deze blog. Zoals beloofd een nieuwe blog waarin ik jullie op de hoogte wil stellen van mijn toekomstplannen. Het zijn toekomstplannen waar ik zeer enthousiast voor ben, maar die ook een beetje zeer doen. Zeer omdat ik na de DTS niet in de buurt van mijn familie en vrienden zal gaan wonen. Dat doet zeer, omdat ik jullie allemaal mis, hoe goed ik het hier dan ook heb

Ik voel me geleid om hier in Noorwegen te blijven en me in te zetten voor de basis en de omgeving, de
Nordland regio. Ik word dan de keukenmanager van de basis en daarnaast wil ik door middel van verscheidene activiteiten Gods licht verspreiden hier in de regio. Denk aan jongerenclubs, ondersteuning van de plaatselijke kerken, evangelisatie activiteiten, kinder- en tienerkampen en gebed. Mogelijk wil ik ook mee gaan op outreach met de studenten. Op 8 augustus hoop ik als staflid te beginnen. Ik hoop wanneer ik in juni weer terugkom voor een bezoek aan thuis, een avond te organiseren waarin ik jullie hoop te ontmoeten en mijn belevenissen van het afgelopen jaar en mijn plannen hoop te delen.

de Nordland basis van Ywam

de omgeving

Tijdens de outreach periode was er een bepaald persoon die elke dag terugkwam in mijn gedachen en gebeden. Tijdens de DTS ben ik verliefd geworden op een grote blonde Noor, zoals voorspeld door iedereen voordat ik ging. Het was toch verrassend voor me, ik had juist de keuze gemaakt om me in deze negen maanden op God te richten en toen kwam Trygve in het vizier. De gevoelens waren
wederzijds. Natuurlijk bleef het volgen van de DTS het belangrijkste voor ons en we hebben ons best gedaan om de regels te respecteren. Tijdens de outreach periode hadden we afgesproken om geen contact te hebben met elkaar. Om een periode van afstand te kunnen nemen om te kijken wat dat met onze gevoelens voor elkaar zou doen. Onze gevoelens zijn in die periode niet minder maar sterker geworden voor elkaar. Het leiderschap heeft gezien hoe wij de afgelopen maanden ons best gedaan hebben om ons op de DTS te richten en onze focus op God te houden, hoe leuk wij elkaar ook vonden. Het leiderschap wil onze keuzes daarin eren en heeft besloten dat wij nu een relatie mogen beginnen. Dus met blijdschap deel ik de volgende foto met jullie allen.

Trygve en ik

Op maandag 10 juni hoop ik weer terug te reizen. Mijn ouders zullen een week vakantie vieren in Noorwegen, om vervolgens Trygve en zijn familie te ontmoeten. Daarna reizen Trygve en ik met hen mee terug naar Nederland.

Hopelijk tot dan,

liefs,

Maaike

Outreach in Chili, Geef zelf met goede daden het voorbeeld, laat je leer zuiver en waardig zijn, titus 2:7

Hallo allemaal,

Gek om nu na twee maanden weer blogberichten in het Nederlands te schrijven. Ik hoop jullie een glimp en indruk te geven van wat er allemaal gebeurd is in de afgelopen twee maanden.

Outreach in Pichilemu en Santiago

Ik ben eerst 6 weken in Pichelemu geweest, een dorp met 12.000 inwoners en 120.000 inwoners tijdens de zomermaanden in Chili. December, januari en februari zijn de zomermaanden daar. Gek hè? Ik had mij dat van te voren helemaal niet gerealiseerd, maar Chili ligt natuurlijk aan de andere kant van de evenaar.

Pichilemu het Ouddorp van Chili

In Pichelemu verbleef ik op de Jeugd met een Opdracht basis daar. De basis heeft een buurthuis met een fitnesszaal, een danszaal, een voetbalveld, een cybercafé en een zwembad.

de JmeO basis

Wij hielpen de basis in praktisch werk zoals soppen, koken en het bouwen van een huis voor studenten. Daarnaast gaven we zwemles en organiseerden we activiteiten voor kinderen op zaterdag. Tweemaal hielpen we tijdens zwemwedstrijden. Ik was een timer.

zwemcompetitie met 600 deelnemers

Meestal hielpen we dus op de basis, daarnaast hebben we een aantal keer geëvangeliseerd en tijden van gebed en aanbidding in het park gehouden. We hebben activiteiten georganiseerd op een school voor kinderen met een verstandelijke beperking. Voor ons allen één van de hoogtepunten van de outreach.

In Santiago verbleven we ook op een Jeugd met een Opdracht basis daar. Aangezien we in Pichelemu nauw hadden samengewerkt met de basis, voelden we er nu meer voor om er op uit te gaan in de stad zelf.

Santiago

de JmeO basis

We zijn een aantal maal naar een park geweest, waar we door middel van gesprekjes contact maakte met de plaatselijke bevolking. De volgende foto is een mooi verhaal. Ik zag dat deze man een foto maakte van deze twee vrouwen. Ik zag mijn kans schoon en gaf door middel van handgebaren aan dat ik een foto wilde maken van hun allemaal. Ik nam de foto en werd overladen met dankbare kusjes van deze lieve dame in de rolstoel. Een normale begroeting en afscheid in Chili gaat als volgt. Je geeft elkaar een hand en de vrouw krijgt een kus op de wang. Er ontstond een gesprekje en ik probeerde in  mijn gebrekkige Spaans te begrijpen en te antwoorden. Eerst bedankten ze mij voor de foto en zeiden ze dat ik een goed hart had. Toen ik vertelde dat ik een student was van een bijbelschool, een zendeling, zeiden ze: Dat verklaart waarom je zo'n goed hart hebt. Het was zo mooi om door een simpel vriendelijk gebaar te kunnen getuigen. Een typisch voorbeeld dat zelfs een taalbarrière God niet tegenhoudt. Natuurlijk kreeg ik tijdens het afscheid nemen weer uitgebreid kusjes.

Geef zelf met goede daden het voorbeeld, laat je leer zuiver en waardig zijn, titus 2:7

In Santiago hebben we een Nederlands zendingsechtpaar geholpen, Joke en Alex. Zij werken in één van de achterstandswijken. Ze houden bijbelstudies voor belangstellenden, houden open huis voor iedere buur die een luisterend oor nodig heeft of advies b.v. in opvoeding. Aan de overkant van hun huis, huren ze een huisje waarin ze twee alcoholverslaafden opvangen die aan het afkicken zijn. Op vrijdagmiddag zetten ze een trampoline op in een park in de buurt en nemen ze speelgoed mee, dan komen alle buurtkinderen overal vandaan om te spelen. Het was leuk om deze jongen memory te leren. Hij werd zo goed dat hij mij dikwijls versloeg.

De realiteit is dat dit park ook een drugsdealerlocatie is, om ons heen zaten jongeren te gebruiken. Het was vreemd om soms gaten in de grond te zien. Toen vertelden ze ons dat die gaten door de drugsdealers gemaakt worden, zodat ze hun drugs snel kunnen verstoppen wanneer de politie langs rijdt. Het was een schrijnende toestand. Eenmaal kwam een vader zijn dochtertje ophalen, hij begroette mij om me te bedanken en ik rook de alcohol in zijn adem. Alcohol en drugsmisbruik zijn hier aan de orde van de dag. Misbruik en mishandeling komt veel voor en tienermoeders zijn hier normaal. Het was mooi om licht te schijnen in deze buurt en ik weet dat Joke en Alex hun goede werk nu ook voortzetten zonder ons, maar het kost me moeite en gebed om deze kinderen los te laten in Gods hand.

Op elke woensdagmiddag gaan mensen van de basis in Santiago de straat op om te evangeliseren. Wij gingen met ze mee. Ze evangeliseren door gebedsstands neer te zetten en gratis gebed aan te bieden aan de voorbijgangers. Tot mijn verbazing en genoegen werkt dat hier. Zoveel mensen die gebed vroegen voor hun familie, hun studie etc. De vertaalster vertelde mij dat ze blij was dat wij meegingen, onder andere omdat wij blank zijn. Wanneer je blank bent in Chili ontvang je meer respect en ben je mooier. Het is een zieke gedachte want de mensen hier zijn zo mooi. Mensen zien het als een eer wanneer een blanke voor ze bidt.

Wat mij tot het volgende verhaal brengt. We hadden een familiebijeenkomst op de basis. In deze bijeenkomst houd je eerst een maaltijd met elkaar, vervolgens is er aanbidding en een korte overdenking en daarna de mededelingen en tijd voor wat joligheid. Wij waren gevraagd om onze outreachdans te doen. Tijdens de aanbidding realiseerde ik me weer hoe verdrietig het is dat schoonheid in deze Latijns Amerikaanse landen bepaald wordt door de mate van blankheid en de kleur van je ogen. Sommige meiden van de basis waren jaloers op onze blauwe ogen.  Aan het einde van de avond deden we de outreachdans. Ik nam toen een moment om mijn gedachten over schoonheid te delen met de groep. Ik vertelde ze hoe mooi ze zijn en wat een verdriet het mij deed om te horen dat ze dat zelf niet inzien. Ik sloot mij praatje af met een gebed dat God meer en meer zou tonen aan de vrouwen, mannen en kinderen op de basis wat ware schoonheid is. Nadat de avond afgelopen was, kwam er een vrouw naar me toe met een Indiaans uiterlijk. Ze knuffelde me en met tranen in haar ogen bedankte ze mij voor mijn getuigenis. Het had haar diep geraakt, wat mij natuurlijk weer diep raakte.

Als er één ding is wat ik in deze outreach dieper heb ondervonden, dan is het wel Gods liefde voor elk individu hier op aarde. Tijdens de kinderactiviteiten soms met maar vier kinderen, of de momenten van gebed voor personen op straat, etc. Ik realiseerde me dan hoe God zich elke keer weer uitstrekt naar ons. Het is gemakkelijk voor Hem om mij te gebruiken, een taalbarrière, mijn zenuwen houden Hem niet tegen om Zijn boodschap over te brengen.

Nu ben ik weer terug in Noorwegen. De jetlag van vijf uur, de temperatuurwisseling van 30 graden Celsius, de verandering in voedsel, de hele groep studenten weer bij elkaar is zeer vermoeiend voor me. Het is heerlijk om iedereen weer te zien, maar ik voel dat mijn lichaam en geest tijd nodig heeft om zich weer te aan te passen. Gelukkig is deze week daarvoor, we hebben tijden van gebed met elkaar gehad om onze outreach landen en de mensen die we ontmoet hebben weer aan God terug te geven. We hebben als outreachteams evaluaties gehouden, ons met elkaar verblijd over de dingen die goed gingen en elkaar vergeven wanneer we elkaar (on)bewust pijn hadden gedaan met woorden of daden. Al met al dus een hele goede week. Vanavond houden we een open avond voor alle belangstellenden hier uit de buurt om onze ervaringen met hun te delen. Eerst zullen we een maaltijd hebben met speciale gerechten uit onze outreach landen en daarna houden we presentaties. Ik heb er nu al zin in.

In een volgend blogbericht hoop ik met jullie mijn plannen voor de nabije toekomst te delen.

Op onze team blog konden we zien vanuit welk land de blog het meest gelezen werd en dat was Nederland!
Bedankt voor al jullie meeleven en belangstelling,

Maaike