Hallo allemaal,
Gek om nu na twee maanden weer blogberichten in het Nederlands te schrijven. Ik hoop jullie een glimp en indruk te geven van wat er allemaal gebeurd is in de afgelopen twee maanden.
Ik ben eerst 6 weken in Pichelemu geweest, een dorp met 12.000 inwoners en 120.000 inwoners tijdens de zomermaanden in Chili. December, januari en februari zijn de zomermaanden daar. Gek hè? Ik had mij dat van te voren helemaal niet gerealiseerd, maar Chili ligt natuurlijk aan de andere kant van de evenaar.
In Pichelemu verbleef ik op de Jeugd met een Opdracht basis daar. De basis heeft een buurthuis met een fitnesszaal, een danszaal, een voetbalveld, een cybercafé en een zwembad.
Wij hielpen de basis in praktisch werk zoals soppen, koken en het bouwen van een huis voor studenten. Daarnaast gaven we zwemles en organiseerden we activiteiten voor kinderen op zaterdag. Tweemaal hielpen we tijdens zwemwedstrijden. Ik was een timer.
Meestal hielpen we dus op de basis, daarnaast hebben we een aantal keer geëvangeliseerd en tijden van gebed en aanbidding in het park gehouden. We hebben activiteiten georganiseerd op een school voor kinderen met een verstandelijke beperking. Voor ons allen één van de hoogtepunten van de outreach.
In Santiago verbleven we ook op een Jeugd met een Opdracht basis daar. Aangezien we in Pichelemu nauw hadden samengewerkt met de basis, voelden we er nu meer voor om er op uit te gaan in de stad zelf.
We zijn een aantal maal naar een park geweest, waar we door middel van gesprekjes contact maakte met de plaatselijke bevolking. De volgende foto is een mooi verhaal. Ik zag dat deze man een foto maakte van deze twee vrouwen. Ik zag mijn kans schoon en gaf door middel van handgebaren aan dat ik een foto wilde maken van hun allemaal. Ik nam de foto en werd overladen met dankbare kusjes van deze lieve dame in de rolstoel. Een normale begroeting en afscheid in Chili gaat als volgt. Je geeft elkaar een hand en de vrouw krijgt een kus op de wang. Er ontstond een gesprekje en ik probeerde in mijn gebrekkige Spaans te begrijpen en te antwoorden. Eerst bedankten ze mij voor de foto en zeiden ze dat ik een goed hart had. Toen ik vertelde dat ik een student was van een bijbelschool, een zendeling, zeiden ze: Dat verklaart waarom je zo'n goed hart hebt. Het was zo mooi om door een simpel vriendelijk gebaar te kunnen getuigen. Een typisch voorbeeld dat zelfs een taalbarrière God niet tegenhoudt. Natuurlijk kreeg ik tijdens het afscheid nemen weer uitgebreid kusjes.
In Santiago hebben we een Nederlands zendingsechtpaar geholpen, Joke en Alex. Zij werken in één van de achterstandswijken. Ze houden bijbelstudies voor belangstellenden, houden open huis voor iedere buur die een luisterend oor nodig heeft of advies b.v. in opvoeding. Aan de overkant van hun huis, huren ze een huisje waarin ze twee alcoholverslaafden opvangen die aan het afkicken zijn. Op vrijdagmiddag zetten ze een trampoline op in een park in de buurt en nemen ze speelgoed mee, dan komen alle buurtkinderen overal vandaan om te spelen. Het was leuk om deze jongen memory te leren. Hij werd zo goed dat hij mij dikwijls versloeg.
De realiteit is dat dit park ook een drugsdealerlocatie is, om ons heen zaten jongeren te gebruiken. Het was vreemd om soms gaten in de grond te zien. Toen vertelden ze ons dat die gaten door de drugsdealers gemaakt worden, zodat ze hun drugs snel kunnen verstoppen wanneer de politie langs rijdt. Het was een schrijnende toestand. Eenmaal kwam een vader zijn dochtertje ophalen, hij begroette mij om me te bedanken en ik rook de alcohol in zijn adem. Alcohol en drugsmisbruik zijn hier aan de orde van de dag. Misbruik en mishandeling komt veel voor en tienermoeders zijn hier normaal. Het was mooi om licht te schijnen in deze buurt en ik weet dat Joke en Alex hun goede werk nu ook voortzetten zonder ons, maar het kost me moeite en gebed om deze kinderen los te laten in Gods hand.
Op elke woensdagmiddag gaan mensen van de basis in Santiago de straat op om te evangeliseren. Wij gingen met ze mee. Ze evangeliseren door gebedsstands neer te zetten en gratis gebed aan te bieden aan de voorbijgangers. Tot mijn verbazing en genoegen werkt dat hier. Zoveel mensen die gebed vroegen voor hun familie, hun studie etc. De vertaalster vertelde mij dat ze blij was dat wij meegingen, onder andere omdat wij blank zijn. Wanneer je blank bent in Chili ontvang je meer respect en ben je mooier. Het is een zieke gedachte want de mensen hier zijn zo mooi. Mensen zien het als een eer wanneer een blanke voor ze bidt.
Nu ben ik weer terug in Noorwegen. De jetlag van vijf uur, de temperatuurwisseling van 30 graden Celsius, de verandering in voedsel, de hele groep studenten weer bij elkaar is zeer vermoeiend voor me. Het is heerlijk om iedereen weer te zien, maar ik voel dat mijn lichaam en geest tijd nodig heeft om zich weer te aan te passen. Gelukkig is deze week daarvoor, we hebben tijden van gebed met elkaar gehad om onze outreach landen en de mensen die we ontmoet hebben weer aan God terug te geven. We hebben als outreachteams evaluaties gehouden, ons met elkaar verblijd over de dingen die goed gingen en elkaar vergeven wanneer we elkaar (on)bewust pijn hadden gedaan met woorden of daden. Al met al dus een hele goede week. Vanavond houden we een open avond voor alle belangstellenden hier uit de buurt om onze ervaringen met hun te delen. Eerst zullen we een maaltijd hebben met speciale gerechten uit onze outreach landen en daarna houden we presentaties. Ik heb er nu al zin in.
In een volgend blogbericht hoop ik met jullie mijn plannen voor de nabije toekomst te delen.
Op onze team blog konden we zien vanuit welk land de blog het meest gelezen werd en dat was Nederland!
Bedankt voor al jullie meeleven en belangstelling,
Maaike
Gek om nu na twee maanden weer blogberichten in het Nederlands te schrijven. Ik hoop jullie een glimp en indruk te geven van wat er allemaal gebeurd is in de afgelopen twee maanden.
 |
| Outreach in Pichilemu en Santiago |
.jpg) |
| Pichilemu het Ouddorp van Chili |
In Pichelemu verbleef ik op de Jeugd met een Opdracht basis daar. De basis heeft een buurthuis met een fitnesszaal, een danszaal, een voetbalveld, een cybercafé en een zwembad.
 |
| de JmeO basis |
Wij hielpen de basis in praktisch werk zoals soppen, koken en het bouwen van een huis voor studenten. Daarnaast gaven we zwemles en organiseerden we activiteiten voor kinderen op zaterdag. Tweemaal hielpen we tijdens zwemwedstrijden. Ik was een timer.
 |
| zwemcompetitie met 600 deelnemers |
In Santiago verbleven we ook op een Jeugd met een Opdracht basis daar. Aangezien we in Pichelemu nauw hadden samengewerkt met de basis, voelden we er nu meer voor om er op uit te gaan in de stad zelf.
 |
| Santiago |
 |
| de JmeO basis |
 | |
|
In Santiago hebben we een Nederlands zendingsechtpaar geholpen, Joke en Alex. Zij werken in één van de achterstandswijken. Ze houden bijbelstudies voor belangstellenden, houden open huis voor iedere buur die een luisterend oor nodig heeft of advies b.v. in opvoeding. Aan de overkant van hun huis, huren ze een huisje waarin ze twee alcoholverslaafden opvangen die aan het afkicken zijn. Op vrijdagmiddag zetten ze een trampoline op in een park in de buurt en nemen ze speelgoed mee, dan komen alle buurtkinderen overal vandaan om te spelen. Het was leuk om deze jongen memory te leren. Hij werd zo goed dat hij mij dikwijls versloeg.
De realiteit is dat dit park ook een drugsdealerlocatie is, om ons heen zaten jongeren te gebruiken. Het was vreemd om soms gaten in de grond te zien. Toen vertelden ze ons dat die gaten door de drugsdealers gemaakt worden, zodat ze hun drugs snel kunnen verstoppen wanneer de politie langs rijdt. Het was een schrijnende toestand. Eenmaal kwam een vader zijn dochtertje ophalen, hij begroette mij om me te bedanken en ik rook de alcohol in zijn adem. Alcohol en drugsmisbruik zijn hier aan de orde van de dag. Misbruik en mishandeling komt veel voor en tienermoeders zijn hier normaal. Het was mooi om licht te schijnen in deze buurt en ik weet dat Joke en Alex hun goede werk nu ook voortzetten zonder ons, maar het kost me moeite en gebed om deze kinderen los te laten in Gods hand.
Op elke woensdagmiddag gaan mensen van de basis in Santiago de straat op om te evangeliseren. Wij gingen met ze mee. Ze evangeliseren door gebedsstands neer te zetten en gratis gebed aan te bieden aan de voorbijgangers. Tot mijn verbazing en genoegen werkt dat hier. Zoveel mensen die gebed vroegen voor hun familie, hun studie etc. De vertaalster vertelde mij dat ze blij was dat wij meegingen, onder andere omdat wij blank zijn. Wanneer je blank bent in Chili ontvang je meer respect en ben je mooier. Het is een zieke gedachte want de mensen hier zijn zo mooi. Mensen zien het als een eer wanneer een blanke voor ze bidt.
Wat mij tot het volgende verhaal brengt. We hadden een familiebijeenkomst op de basis. In deze bijeenkomst houd je eerst een maaltijd met elkaar, vervolgens is er aanbidding en een korte overdenking en daarna de mededelingen en tijd voor wat joligheid. Wij waren gevraagd om onze outreachdans te doen. Tijdens de aanbidding realiseerde ik me weer hoe verdrietig het is dat schoonheid in deze Latijns Amerikaanse landen bepaald wordt door de mate van blankheid en de kleur van je ogen. Sommige meiden van de basis waren jaloers op onze blauwe ogen. Aan het einde van de avond deden we de outreachdans. Ik nam toen een moment om mijn gedachten over schoonheid te delen met de groep. Ik vertelde ze hoe mooi ze zijn en wat een verdriet het mij deed om te horen dat ze dat zelf niet inzien. Ik sloot mij praatje af met een gebed dat God meer en meer zou tonen aan de vrouwen, mannen en kinderen op de basis wat ware schoonheid is. Nadat de avond afgelopen was, kwam er een vrouw naar me toe met een Indiaans uiterlijk. Ze knuffelde me en met tranen in haar ogen bedankte ze mij voor mijn getuigenis. Het had haar diep geraakt, wat mij natuurlijk weer diep raakte.
Als er één ding is wat ik in deze outreach dieper heb ondervonden, dan is het wel Gods liefde voor elk individu hier op aarde. Tijdens de kinderactiviteiten soms met maar vier kinderen, of de momenten van gebed voor personen op straat, etc. Ik realiseerde me dan hoe God zich elke keer weer uitstrekt naar ons. Het is gemakkelijk voor Hem om mij te gebruiken, een taalbarrière, mijn zenuwen houden Hem niet tegen om Zijn boodschap over te brengen.
Nu ben ik weer terug in Noorwegen. De jetlag van vijf uur, de temperatuurwisseling van 30 graden Celsius, de verandering in voedsel, de hele groep studenten weer bij elkaar is zeer vermoeiend voor me. Het is heerlijk om iedereen weer te zien, maar ik voel dat mijn lichaam en geest tijd nodig heeft om zich weer te aan te passen. Gelukkig is deze week daarvoor, we hebben tijden van gebed met elkaar gehad om onze outreach landen en de mensen die we ontmoet hebben weer aan God terug te geven. We hebben als outreachteams evaluaties gehouden, ons met elkaar verblijd over de dingen die goed gingen en elkaar vergeven wanneer we elkaar (on)bewust pijn hadden gedaan met woorden of daden. Al met al dus een hele goede week. Vanavond houden we een open avond voor alle belangstellenden hier uit de buurt om onze ervaringen met hun te delen. Eerst zullen we een maaltijd hebben met speciale gerechten uit onze outreach landen en daarna houden we presentaties. Ik heb er nu al zin in.
In een volgend blogbericht hoop ik met jullie mijn plannen voor de nabije toekomst te delen.
Op onze team blog konden we zien vanuit welk land de blog het meest gelezen werd en dat was Nederland!
Bedankt voor al jullie meeleven en belangstelling,
Maaike
0 comments:
Post a Comment